امروز، ۲۴ اکتبر ۲۰۲۶، بیستمین سالگرد انتشار نخستین آلبوم تیلور سویفت با نام خودش است. چند سال طول کشید تا کسی این اتفاق را رویدادی بزرگ و تحول‌آفرین بداند؛ ابتدا برای موسیقی کانتری، بعد برای پاپ و در نهایت برای فرهنگ عامه آن‌طور که امروز می‌شناسیم. چه کسی می‌دانست دختر ۱۶ ساله‌ای که درباره جستجوی «جایی در این دنیا» و «بیرون ماندن» آواز می‌خواند، روزی بزرگ‌ترین ستاره و تأثیرگذارترین چهره دنیای موسیقی می‌شود؟ اگر کسی از آینده در اکتبر ۲۰۰۶ چنین ادعایی می‌کرد، همه به او می‌خندیدند. تیم سویفت آن زمان تقریباً التماس می‌کرد تا خبرنگاران با او مصاحبه کنند و تلاش می‌کرد رادیوهای کانتری را راضی کند به نوجوانی فرصت بدهند که هیچ‌کدام از ویژگی‌های مطلوب آن روز را نداشت.

جشنی که طرفداران برگزار می‌کنند

معلوم نیست سویفت برای بیستمین سالگرد «فرزندش» کیک بپزد یا کار دیگری بکند. او هم قرار نیست با کاری آشکار و طرفدارپسند مثل انتشار نسخه دلوکس «دبوت» (نامی غیررسمی که برای راحتی به این آلبوم داده‌اند) این روز را گرامی بدارد. او جشن این آلبوم را به خود طرفداران سپرده است؛ آلبومی که همه‌چیز را تغییر داد، نخست برای خود ستاره، و سپس با آغاز فرایند تغییر چشمگیر انتظارات از میزان صراحت و اعترافی بودن ابرستاره‌های پاپ، مخصوصاً وقتی زنان پس از افول موج بویز‌بندها صحنه را در دست گرفتند.

سفر به گذشته

بیایید با ماشین زمان به دوره‌ای برگردیم که «دبوت» در اوج بود، هرچند هنوز با قله‌هایی که آلبوم‌های بعدی به آن می‌رسیدند فاصله زیادی داشت. نویسنده در فاصله انتشار آلبوم اول تا «فیرلس» دو بار برای مجله اینترتینمنت ویکلی مصاحبه مفصلی با سویفت انجام داده است. بار اول اوایل ۲۰۰۷ بود، هنگامی که او در لاس‌وگاس برای مراسم ACM آرایش و مو می‌کرد. مصاحبه دوم که مفصل‌تر بود، ژانویه ۲۰۰۸ در یک رستوران ان‌اند‌اوت برگر نزدیک یونیورسال سیتی برگزار شد. باورکردنش امروز سخت است، اما در بیش از یک ساعتی که آنجا نشسته بودند فقط یک نفر برای امضا سراغ او آمد. بیشتر موفقیت او تا آن زمان در حوزه کانتری بود که آن موقع بسیار بیشتر از امروز از پاپ جدا بود. و چون لس‌آنجلس مرکز کانتری نیست، شاید همین دلیل بود که تقریباً بدون وقفه صحبت کردند. در همان زمان ام‌تی‌وی تازه شروع کرده بود با پخش یک «ریمیکس پاپ» از «Teardrops on My Guitar» آزمایش کند، به این امید که دختر کابوی ناشویل برای مخاطبان «TRL» جذاب‌تر باشد تا دافع.

در آن زمان فقط چند صد کلمه از این مصاحبه در گزارش نویسنده منتشر شد. حالا به مناسبت بیستمین سالگرد آلبوم «تیلور سویفت»، او دوباره سراغ آن نوارها رفته و برای نخستین بار نسخه‌ای تقریباً کامل از آن گفتگو را منتشر می‌کند؛ گفتگویی که دیدی خوب از ابتدای کار سویفت و نگاهش به آهنگ‌های «دبوت» می‌دهد، در شرایطی که او حدود یک ماه بود وارد ۱۸ سالگی شده بود.

نویسنده به یاد می‌آورد که نکته‌ای درباره غذا توجهش را روزگار نو جلب کرده بود: سویفت میلک‌شیک را کامل نمی‌نوشید و از آن به‌عنوان سس برای سیب‌زمینی سرخ‌کرده‌اش استفاده می‌کرد. او شوخی می‌کند که شاید این آخر هفته دوباره به همان رستوران برود، سر همان میز بنشیند و ببیند این روش واقعاً کارساز است یا نه. آن هم وقتی که صدها میلیون گواهی فروش آلبوم و تک‌آهنگ در آمریکا از آن زمان ثبت شده و آدم به قضاوت او اعتماد می‌کند.

گفتگو

سویفت: [خطاب به پائولا اریکسون، مسئول روابط عمومی وقتش که سفارش را می‌گیرد] من منوی شماره ۲ را بدون پیاز و یک میلک‌شیک شکلاتی می‌خواهم… [رو به نویسنده] اگر بیرون از شهر بخوری به حساب نمی‌آید. این قانون است.

چون اهل اینجا نیستید، اولین تجربه شما از ان‌اند‌اوت کِی بود؟

اولین تجربه‌ام احتمالاً حدود یک سال پیش بود. معتاد شدم و این عشقی عمیق است. خیلی ریشه‌دار است.

من و پائولا، مسئول روابط عمومی شما، بحثمان شد. او می‌گوید دوست دارد اینجا بیاید اما از سیب‌زمینی‌هایش بدش می‌آید.

چطور می‌تواند این را بگوید؟ چطور؟ وای! نه، سیب‌زمینی‌هایش فوق‌العاده‌اند. فقط باید ذهنش را به سیب‌زمینی سرخ‌کرده تازه باز کند. همه‌چیز را تازه درست می‌کنند. چطور می‌شود این را دوست نداشت؟

دیشب در برنامه لنو بودید. چطور بود؟

دومین بارم بود که در برنامه لنو اجرا می‌کردم. جالب است، او هر بار در اتاق رخت‌کن برایتان هدیه‌ای می‌آورد. بار اول یک ساعت مچی بود و بار دوم یک پتوی واقعاً خوب. جی همیشه می‌آید و سلام می‌کند، مهم نیست چه کسی هستید یا تک‌آهنگتان در چه جایگاهی از جدول است.

یک راز بگویم: من چند بار با هنرمندان در اتاق رخت‌کن بوده‌ام و جی همیشه سر می‌زند، اما ندیده‌ام برای کس دیگری هدیه بیاورد.

[می‌خندد] آنها فقط بلدند با مهمان‌هایشان خوب رفتار کنند.

دو آهنگ شما در جدول‌ها هستند؛ «Our Song» در کانتری فوق‌العاده است و «Teardrops on My Guitar» تازه دارد اولین پخش‌های جدی در رادیوهای تاپ ۴۰ را برایتان می‌آورد. انتخاب بین آنها سخت بود؟

هر کدام که شماره یک باشد. برای من انتخاب «Our Song» بدیهی بود، چون تازه هفته ششم را در رتبه اول جدول کانتری گذرانده بود. در برنامه «شب سال نو راکینگ دیک کلارک» توانستم هر دو را اجرا کنم. اما وقتی انتخابی در کار باشد، معمولاً آنی را برمی‌گزینم که در جدول بالاتر است. می‌خواهم از این رتبه اول تا جایی که می‌شود استفاده کنم.

در نگاه به گذشته، جالب است که هیچ‌کدام از دو آهنگ قبلی در کانتری به رتبه اول نرسیدند…