تام کروز امسال ما را دچار اختلاف نظر خواهد کرد و شاید همین موضوع، جالب‌ترین جنبه از شانس او برای دریافت اسکار به خاطر فیلم «حفار» باشد.

بسته به اینکه از کدام اکران فیلم خارج شده‌اید، «حفار» یا جسورانه‌ترین حرکت او در اواخر دوران حرفه‌ای‌اش است یا یک اشتباه محاسباتی که خود را به شکل دیگری نشان داده. منتقدان دچار تفرقه شده‌اند و تماشاگران نیز چنین خواهند بود. معمولاً این نوع واکنش‌ها مشکل‌ساز هستند، اما در مورد کروز، شاید همان چیزی باشد که کمپین او به آن نیاز دارد.

برای اولین بار در مدت طولانی، او در اثری بازی می‌کند که صنعت سینما باید درباره آن بحث کند، نه اینکه صرفاً آن را تحسین کند. «حفار» ساخته الخاندرو گونزالس ایناریتو آن چیزی نیست که مردم انتظار دارند و نحوه واکنش تماشاگران (از طریق گیشه و بازخورد شفاهی) آزمون نهایی قدرت ستاره‌ای او خواهد بود.

پیش از آغاز جشنواره‌ها، سؤالی مطرح کردم: «حفار» چقدر باید تفرقه‌انگیز (یا بد) باشد تا تام کروز این فصل را از دست بدهد؟ ونیز، تلیوراید و تورنتو برگزار شدند و اکنون به لحظه حقیقت نزدیک می‌شویم. اما سؤال جالب‌تری در حال شکل‌گیری است: کمپین اسکار کروز از آکادمی چه چیزی را خواهد خواست که به رسمیت شناخته شود؟

در «حفار»، کروز در نقش «دیگر راکول»، یک سرمایه‌دار ثروتمند بازی می‌کند که باید جهان را نجات دهد، زمانی که یکی از سکوهای نفتی او دچار نقص فنی شده و فاجعه زیست‌محیطی در سراسر سیاره ایجاد می‌کند. این فیلم همچنین شامل بازیگرانی چون ریز احمد، جان گودمن، ساندرا هولر، مایکل استولبرگ و جسی پلمونز است. تحریم اجتماعی که در ۲۲ سپتامبر برداشته شد، واکنش‌های متفاوتی داشت؛ بسیاری بازی کروز را تحسین کردند اما از اجرای نهایی فیلم به شدت انتقاد کردند.

در طول دو دهه گذشته، کروز صرفاً به عنوان یک بازیگر فعال ظاهر نشده است. او به برندی معادل استیون اسپیلبرگ، نمادی از خود سینما تبدیل شده است. تصویر او دیگر به اندازه‌ای به اجراها گره نخورده که به تجربه تئاتر، به ریسک فیزیکی، به اسطوره‌شناسی ستاره سینما و به این ایده که هنوز کسی می‌خواهد کارها را به شیوه قدیمی انجام دهد: ساخت فیلم برای پرده بزرگ. او نیازی به توضیح خود ندارد زیرا تصاویر متحرک کار را انجام می‌دهند – همراه با لبخند، دویدن، هواپیماها، موتورسیکلت‌ها و بدلکاری‌های غیرممکن.

همین موضوع سفر اسکار او را غیرعادی می‌کند. کروز یکی از آخرین ستاره‌های بزرگ سینمای دهه ۹۰ است که داستان اسکار رقابتی‌اش ناتمام مانده است. آکادمی قبلاً هم‌عصران او را مورد تقدیر قرار داده است – ویل اسمیت برای «شاه ریچارد»، لئوناردو دی‌کاپریو برای «بازگشته»، تام هنکس دو بار، جولیا رابرتس برای «ارین براکویچ». این نسلی بود که حول محور ستاره‌هایی ساخته شد که نامشان نقطه فروش بود و فروش داخلی تقریبی ۱.۸۸ میلیارد دلاری کروز (با تعدیل تورم) او را به وضوح در این تون بلاگ جمع قرار می‌دهد. حتی با اینکه حرفه او با نوعی قدرت تئاتری جهانی تعریف شده است، او هنوز هم فقط پسری است که جلوی رأی‌دهندگان ایستاده و از آنها می‌خواهد که او را انتخاب کنند.

پس کروز برای آخرین تلاش خود چه نوع فیلمی را انتخاب کرده است؟

برای ایناریتو، «حفار» یک حرکت مهم پس از «باردو» است که به شدت مورد انتقاد قرار گرفت. این پروژه تلاشی برای بازگشت به قلمرو «بردمن» به نظر می‌رسد، زمانی که منتقدان و تماشاگران با او هم‌عقیده بودند. ایناریتو به نظر نمی‌رسد صرفاً یک ستاره مترادف با نمایش را کارگردانی کند، بلکه او را در فیلمی قرار می‌دهد که به وضوح بازیگرمحور است، فیلمی با جاه‌طلبی‌های مؤلفانه. این چیزی است که از کروز از زمان همکاری با پل توماس اندرسون برای «مگنولیا» در سال ۱۹۹۹ ندیده‌ایم.

من به این حرکت احترام می‌گذارم. کروز و جان گودمن هر دو کارهای برجسته‌ای ارائه می‌دهند و می‌توانند در فاصله نزدیکی از نامزدی‌ها قرار گیرند. من سوفی وایلد را بهترین بازیگر نمایش یافتم، که اجرایی ارائه می‌دهد که پس از فروکش کردن بحث‌ها درباره همه چیزهای اطرافش، در ذهن باقی می‌ماند.

گودمن عالی همانند دهه‌هاست که یکی از آن بازیگران کهنه‌کار قابل اعتماد است که هنوز منتظر اولین دعوت به مراسم است. با موفقیت‌های کمدی و ژانرهای مختلف مانند «بارتون فینک»، «لبوفسکی بزرگ»، «درون لوین دیویس» و «آرگو»، او هنوز هم توانایی‌های خود را دارد. اگر رأی‌دهندگان دلیلی برای به رسمیت شناختن او می‌خواهند، «حفار» آن را به آنها می‌دهد. ریز احمد فضایی را اشغال می‌کند که شبیه فضای فیلیپ سیمور هافمن است – حضوری که هر اثری را که در آن حضور دارد، حتی در یک نقش محدود، ارتقا می‌بخشد. ساندرا هولر، در همین حال، سالی فوق‌العاده با چهار فیلم دارد، اما «حفار» کمتر از «پدرلند»، «رز» یا «پروژه هیل مری» به او فرصت کار می‌دهد – که کمترین شانس را برای نامزدی دارد.

در بخش فنی، فرصت‌ها واضح‌تر هستند. امانوئل «چیفو» لوبزکی پشت دوربین به تنهایی دلیلی برای توجه است و ما دلتنگ او بودیم؛ این موضوع فیلمبرداری و طراحی تولید را به خوبی در دسترس قرار می‌دهد، با گریم و آرایش مو که بدون شک در بحث‌ها قرار می‌گیرد. این به تقویت فیلم به عنوان یک تجربه فیلمسازی کمک خواهد کرد، نه فقط به عنوان یک وسیله برای کروز.

مهمترین حرکت اسکار کروز در سال‌های اخیر فیلمی است که از تماشاگران می‌خواهد موضع بگیرند و این روشی بسیار پرخطرتر برای کمپین یک مجسمه است.

همانطور که به فیلم‌شناسی و تاریخچه او با جوایز نگاه می‌کنیم، یک حرفه ارزشمند را می‌بینیم. او سه بار در یک دوره ۱۰ ساله نامزد اسکار بازیگری شد. او رون کویچ، کهنه‌سرباز ویتنام در «متولد چهارم ژوئیه» (۱۹۸۹) اثر الیور استون بود، یک اجرای خام و خشمگین که گلدن گلوب را برایش به ارمغان آورد و اسکار را به دانیل دی-لوئیس («پای چپ من») باخت. او نماینده ورزشی بی‌دست و پا در «جری مگوایر» (۱۹۹۶) اثر کامرون کرو بود و به جفری راش («درخشش») باخت. و سپس فرانک تی.جی. مکی، گورو شکارچی در «مگنولیا» (۱۹۹۹) اثر پل توماس اندرسون آمد، یک نقش مکمل که به نظر می‌رسید «همان» باشد قبل از اینکه به مایکل کین ببازد، که برای «قوانین خانه سایدر» دومین مجسمه خود را برد.

کروز که به دنبال این نامزدی‌ها بود، قصد داشت با سخت‌گیرترین فیلمسازان زنده کار کند: