دانلود آهنگ جدید ، دانلود آهنگ
  • ا
  • ب
  • پ
  • ت
  • ث
  • ج
  • چ
  • ح
  • خ
  • د
  • ذ
  • ر
  • ز
  • ژ
  • س
  • ش
  • ص
  • ض
  • ط
  • ظ
  • ع
  • غ
  • ف
  • ق
  • ک
  • گ
  • ل
  • م
  • ن
  • ه
  • و
  • ی
  • تکست رپ

    تکست های ویژه

    در تماشای فیلم، بعضی لحظه‌ها ناگهان صورت بازیگر یا یک شیء کوچک تمام قاب را پر می‌کند و جزئیاتی دیده می‌شود که در نمای دور گم بود. شناختن نمای نزدیک در سینما کمک می‌کند بفهمید کارگردان چه وقت می‌خواهد توجه را به حس چهره، یک نگاه، یا یک نشانه کوچک در صحنه جلب کند. این نما ابزار احساسی پرقدرتی است، اما اگر بی‌دلیل تکرار شود، تأثیرش کم می‌شود و بیننده خسته می‌شود.

    نمای نزدیک معمولاً از شانه یا سر تا فضای کمی اطراف را نشان می‌دهد؛ گاهی حتی بسته‌تر می‌شود و فقط چشم یا دست در قاب می‌ماند. در نمای دور، مکان و رابطه آدم‌ها با محیط دیده می‌شود. هیچ‌کدام به‌تنهایی کامل نیستند. فیلم خوب میان آن‌ها جا عوض می‌کند تا هم جا معلوم باشد و هم حس دقیق منتقل شود. اگر همه چیز از ابتدا نزدیک باشد، بیننده فضا را گم می‌کند؛ اگر هیچ‌وقت نزدیک نشود، احساس ممکن است دور بماند.

    چطور آن را هنگام تماشا ببینید

    وقتی فیلمی را می‌بینید، یک‌بار توجه کنید که درست قبل از نمای نزدیک چه نمایی آمده است. خیلی وقت‌ها اول فضا یا گفت‌وگو در نمای بازتر دیده می‌شود و بعد دوربین جلو می‌آید تا واکنش را نشان دهد. این ترتیب، ضربه احساسی را بیشتر می‌کند. اگر ناگهان بدون زمینه به چهره برش بخورد، ممکن است شوک عمدی باشد یا گاهی فقط شتاب در تدوین.

    در گفت‌وگوی دونفره، نماهای نزدیک متناوب کمک می‌کنند حرف‌ها روی چهره بنشینند. اگر یکی از دو نفر همیشه از دور دیده شود، ممکن است فاصله یا قدرت متفاوتی القا شود. لازم نیست هر فیلم را دانلود رایگان بازی با دفترچه تحلیل ببینید؛ همین توجه کوتاه، تماشا را دقیق‌تر می‌کند و دلیل بعضی انتخاب‌ها روشن‌تر می‌شود.

    • نمای نزدیک را با نمای قبلی و بعدی‌اش با هم ببینید، نه جدا.
    • ببینید جزئیات چهره چه حسی را می‌رساند که دیالوگ به‌تنهایی نمی‌گفت.
    • از نزدیکی بی‌وقفه در کل فیلم انتظار تأثیر یکسان نداشته باشید.
    • در ساخت کار دانشجویی، این نما را برای لحظه لازم نگه دارید.

    برای فیلم‌ساختن در مقیاس کوچک، وسوسه استفاده مداوم از نمای نزدیک زیاد است، چون گرفتنش با دوربین ساده آسان به نظر می‌رسد. اما بدون نمای معرف مکان، بیننده نمی‌فهمد آدم‌ها کجا هستند. اول فضا را بسازید، بعد برای تاکید جلو بروید. نور روی صورت در این نما بسیار دیده می‌شود؛ سایه‌های ناخواسته یا لرزش زیاد، بیشتر از نمای دور آزاردهنده می‌شوند.

    در ساخت و تدوین

    اگر چند نسخه از یک نگاه گرفته‌اید، در تدوین آن را که حس صادقانه‌تری دارد انتخاب کنید، نه فقط آن را که از نظر فنی تمیزتر است. کوتاه نگه داشتن بعضی نماهای نزدیک، تأثیر را بیشتر می‌کند. کش دادن بی‌دلیل، ممکن است ادعا یا کندی دیدن تاریخ انقضا و تعداد دستگاه باقی‌مانده ایجاد کند. صدا هم مهم است: نفس، سکوت یا یک صدای محیطی آرام، گاهی بهتر از موسیقی بلند روی این قاب می‌نشیند.

    در فیلم‌های خانوادگی و کار دانشجویی هم همین منطق کار می‌کند. یک نمای نزدیک از دست‌هایی که وسیله‌ای را جابه‌جا می‌کنند می‌تواند کار را بهتر از توضیح طولانی نشان دهد. موضوع را روشن کنید و از نمای تزئینی بدون معنی بپرهیزید. تماشای دوباره کار خودتان روز بعد، انتخاب‌های اضافی را بهتر نشان می‌دهد.

    بیننده خانگی اگر فیلم را روی صفحه کوچک می‌بیند، نمای نزدیک معمولاً خواناتر می‌ماند. با این حال، سازنده نباید فقط برای صفحه کوچک فیلم بسازد و فضا را حذف کند. تعادل میان فاصله‌ها، در سالن و در خانه هر دو بهتر جواب می‌دهد. این را در انتخاب فیلم برای دیدن گروهی هم می‌شود به خاطر داشت: بعضی کارها روی پرده بزرگ با همان نماهای نزدیک اثر دیگری دارند.

    جمع‌بندی

    نمای نزدیک توجه را به جزئیات صورت یا شیء جلب می‌کند و وقتی در کنار نماهای بازتر بیاید اثر بیشتری دارد. هنگام تماشا، ترتیب نماها را ببینید و هنگام ساخت، آن را برای لحظه لازم نگه دارید. نور، ثبات تصویر و صدا در این قاب حساس‌تر دیده و شنیده می‌شوند.

    با همین توجه ساده، فیلم بعدی را دقیق‌تر می‌بینید و اگر خودتان صحنه می‌گیرید، بهتر تصمیم می‌گیرید کی جلو بروید و کی فاصله را حفظ کنید. افراط در نزدیکی، مثل کمبود آن، هر دو به فیلم لطمه می‌زند؛ تعادل است که نگاه را هدایت می‌کند.

    چقدر به این آهنگ علاقه داشتید؟

    این مطلب بدون برچسب می باشد.

    0 نظر تا کنون ارسال شده است.